Prog Round-up (1)

cover_1244962015_rHet naar het digitale tijdperk verwijzende ‘Ones & Zeros: Vol. 1’ is de vijfde langspeler van het in New Jersey gevestigde 3RDegree. Dit album groepeert thema’s zoals transhumanisme, levensverlenging en andere waarmee de mens sinds de versnelde technologische vooruitgang geconfronteerd wordt. Ook muzikaal schiet het concept aardig in reliëf door de combinatie van Britse excentriciteit en een directe melodische aanpak op Amerikaanse leest. Het sextet brengt complex vakmanschap met aanstekelijke hooks en ‘vocal harmony’. Jammer dat de productie weinig tegemoet komt aan de futuristische ambities. (10T Records)

Wat een raar idee om een recensent een promoschijfje te sturen waar twee tracks (Far Memory en Zingbong) op ontbreken. Alsof een filmcriticus zijn oordeel moet vellen zonder de eindscène gezien te hebben. Ach, het zal allemaal wel in het verlengde liggen van wat we wel te horen kregen van ‘Technicians of the Sacred’, alweer het twintigste studioalbum van Ozric Tentacles. De fans zullen weer smullen van de met dub en trance overgoten psychedelica van deze underground Britten. Wie een symfonische insteek van het genre verkiest, weet al langer de weg naar onze eigen Lokerse jongens van Quantum Fantay. (Madfish)

cover_44415482015_rOok al is het Oostenrijkse trio PHI al vele jaren actief, pas met hun laatste schijf ‘Now the Waves of Sound Remain’ verschenen ze op de radar van progaficionado’s en wisten ze in het circuit voor enige beroering te zorgen. Hun groovy post-prog komt evenwel het beste tot zijn recht in een live context. ‘Waves over Vienna’ legt hiervan stevig getuigenis af. De Weense dasBach club leverde het compacte formaat voor een even intense als zweterige avond. Wie niet bang is voor stomende, potige rock met geraffineerde structuren, zal genieten van de dynamische sound en Markus Bratusa’s unieke, sonore zang. (Gentle Art of Music)

Retroprog met ouderwetse funkritmes én moderne elektronica? Toetsenist Jim Alfredson geneert zich als THEO nergens voor op zijn debuut ‘The Game of Ouroboros’. Dat de man een bijzondere affectie heeft met de klassieke periode van bands als Yes en ELP, horen we aan zijn grommende Hammondorgel. Maar rauwe analoge synths, akoestische piano en computers infiltreren evengoed de kleurrijke texturen. En dan hebben we het nog niet over het majestueuze pijporgel op The Blood That Floats My Throne. Zeg niet dat u met zo’n songtitel niet gewaarschuwd bent. (Generation Prog)

Het verhaal klinkt enigszins vertrouwd: door de afnemende interesse van pers en publiek besloot de Franse symfogroep Orion er in 1980 het bijltje bij neer te leggen. Met een aantal onafgewecover_280181782015_rrkte opnames. Maar kijk: aangespoord door de huidige renaissance besloten bassist Pat Wyrembski en zanger-toetsenist Janusz Tokarz in 2013 ‘Mémoires du Temps’ alsnog uit te geven. Achttien maanden later keert men terug met ‘La Face Visible’, een conceptalbum geïnspireerd op de val van de Berlijnse Muur in 1989 en het recente drama in de kantoren van Charlie Hebdo. Zo wordt ‘La Face Visible’ vooral een aanklacht tegen het totalitarisme en een pleidooi voor de vrije meningsuiting. De melodieën hebben een emotionele geladenheid die we met Franse muziek associëren. De drums klinken wel alsof ze uit een doosje komen, maar lezing van het cd-boekje brengt hierover geen uitsluitsel. (Musea Records)

Christoph Lintermans

The Aristocrats – ‘Tres Caballeros’

cover_493710962015_r

Rating: 8.0

Label: Boing! Music

De drie partners in crime Guthrie Govan, Bryan Beller en Marco Minnemann zetten hun zoektocht naar instrumentale topatletiek verder met ‘Tres Caballeros’. Uiteraard is de virtuozenmuziek niet gespeend van enige humor. Wat moet je anders denken van titels als ZZ Top, Pig’s Day Off en The Kentucky Meat Shower. Een caballero is Spaans voor ridder of heer, maar de sociale en muzikale conventies die hierbij horen, zijn er natuurlijk om met de voeten te treden. Deze drie caballero’s blijken figuurtjes in een computerspel. Hoe postmodern. De credits voor compositie zijn weer netjes verdeeld onder deze Three Stooges van de prog. Elk bandlid schreef er drie en zorgde ervoor dat de twee collega’s evengoed aan hun trekken kwamen. Vragen wie van de drie de échte hoofdrol mag opeisen, is zoiets als discussiëren over het geslacht van de engelen. Er wordt weer op de vierkante millimeter gemusiceerd. Rechttoe-rechtaan is deze muziek nooit, maar van alle aristocratische nummertjes tot nog toe komt opener Stupid 7 het dichtst in de buurt. Jack’s Back laat latino-invloed horen in Govans staccato gitaarspel dat zijn weg lijkt te zoeken in een doolhof. Zijn geweldige beheersing op de korte noten kennen we al van Gaping Head Wound en Desert Tornado van het vorige album ‘Culture Clash’. De bas van Beller is een ronkende motor die de drive bepaalt van Texas Crazypaints. ZZ Top heeft een riff uit het gulden boek van de notoire Texaanse band, maar daar houdt de vergelijking op. Ingetogener precisiewerk komt van Piges Day Off en Pressure Relief, dat inderdaad klinkt alsof de druk even van de ketel moet. The Kentucky Meat Shower serveert country op de hoeken, met een mooie bassolo onderweg en een Govan die zich ontpopt tot de ultieme shredder. Through the Flower begint als een meanderende evenwichtsoefening met het losse karakter van jazz, om uiteindelijk de improvisatie-achtige schijnbewegingen te laten vallen en recht op zijn einddoel af te gaan. Dus ja, de liefhebbers kunnen als vanouds hun hartje ophalen. Er is weinig doelloos gepriegel of hogeschoolnotenracerij waar je op afknapt. Evenmin is het muziek waar je even van afgeleid mag worden: elk nummer verdient de onafgebroken aandacht van zijn luisteraars. De drums van Minnemann klonken nooit zo ‘live’ als hier. Wie heimwee heeft naar het powertrioformat van Cream, dig in!

Christoph Lintermans

Progression By Failure – ‘Sonic Travelogue’

cover_512810122015_r (1)Rating: 7.5

Label: Musea Records

Onder de ironische naam Progression By Failure verscheen in 2009 het gelijknamige debuut van de Franse toetsenist Nicolas Piveteau. Opvolger ‘Sonic Travelogue’ is wat het zegt te zijn: een reisverslag in geluid. Fantasyliefhebbers, maak kennis met een Poulpikan.

Dit project is Piveteaus visie op progressieve muziek, waarin de Fransman een breed panorama van kracht en emotie ambieert. De songs zijn melodieus, maar werden geïnjecteerd met powerriffs (Drayen LaBie) en stevig geslagen drums (Mike Saccoman). Dat klinkt cliché, maar de functioneel spelende Piveteau weet wanneer hij op zijn keyboards moet uitpakken en intomen. Timing is essentieel, en dat is net de sterkhouder op deze plaat. Zo laat hij zijn pyrotechniek los op Sparkles als we het niet verwachten, om even onverwacht te eindigen met een cerebrale fade-out.

Het centrale stuk is de vijfdelige suite Journey of a Poulpikan. Dit is fantasy-epiek volgens het boekje: een mythisch wezen (een Poulpikan) gaat op een queeste en moet allerlei hindernissen in een vijandig landschap overwinnen. In A Day in the Swamp zie je het moeras en zijn levende organismen voor je geestesoog gestalte krijgen. De twijfel slaat bij het hoofdpersonage toe in de gitaararpeggio’s (Forest of Doubt). Escaping the Ankou doet de spanning opdrijven middels een artillerievuur van hammondorgel en gitaar. De confrontatie met The Sidh’s Gate krijgt zijn beslag in het finale tableau; Piveteau brengt hier zijn meest ongrijpbare muziek.

De extreme omstandigheden waarin onze sympathieke held zich staande moet houden, krijgen hun uitdrukking in de melodische wendbaarheid en de stevige speelstijl. Toch is het resultaat maar half geslaagd; ondanks de spanningsbogen blijven de tempi te gelijkaardig om Journey of a Poulpikan echt tot leven te brengen.

Zoals elke goede fictie speelt het verhaal zich vooral in de verbeelding van de luisteraar af. Het artwork van Duncan Storr steekt hier een handje toe. Zijn epische grafiek is de perfecte bondgenoot voor een Poulpikan. De trefzeker illustrerende Storr maakte naam in de progwereld met zijn cover voor het Hawkwinds album  ’Live Chronicles’ (1986). Sindsdien heeft de Welshe tekenaar ook het artwork verzorgd voor recente albums van Scale the Summit en Grand Tour.

Voor de beste songs op ‘Sonic Travelogue’ moeten we tot het einde wachten. Het uitsluitend uit toetsen opgetrokken Autumn Mood is een parel. In The End of Sonic Vibrations mag gitarist Drayen LaBie eindelijk als solist schitteren, waarop een indrukwekkende climactische eindsequentie volgt. Hopelijk krijgen we op een volgende plaat meer van dat.

Christoph Lintermans

Dropshard – ‘Silk’

cover_314955102014_rRating: 9.0

Label: Sonic Vista Music

Telkens als we ‘Silk’ opleggen, zijn we niet tevreden met één track, maar gaan we het hele parcours. Keer op keer worden we geboeid door deze Italianen. Op basis van het eerste album ‘Anywhere but Home’ werd progmetal het etiket, maar voor ‘Silk’ is dit wat kort door de bocht; Dropshard is hoegenaamd geen zoveelste Dream Theater-leerling. Verwacht wel geïnspireerde artrock ergens halverwege Moongarden en Riverside. Hun debuut werd al opgepikt door het Britse Sonic Vista label; het vertrouwen wordt nu bevestigd. ‘Silk’ is een hybride van heavy prog met zowel klassieke als moderne elementen en het eclectische resultaat is verbluffend. De expressieve ritmesectie met bassist Alex Stucchi en drummer Tommaso Mangione is werkelijk overal en staat als een huis. Het virtuoze ensemblespel en de koortjes staan immer in dienst van het hele scala van emoties dat door zanger Enrico Scanu overtuigend – en met een licht accent – opgeroepen wordt. Enkel in Perpetual Dream gaat hij net iets te ver in zijn inleving. Hoe dan ook, het zijn net deze wisselende intensiteit en atmosfeer die van ‘Silk’ een plaat maken waarmee een breder publiek aangesproken kan worden. Te veel hoogtepunten om ze hier allemaal op te noemen, maar de hoofdvogels worden afgeschoten door het epische The Endless Road, de superieure ballad Maya en het zinderende sluitstuk Memento. Hebben we al gezegd dat Dropshard alle genreclichés moeiteloos overstijgt? En dat we van ‘Silk’ maar geen genoeg krijgen?

Christoph Lintermans

Tussenstand Prog reviews 2015 op daMusic.be

http://damusic.be/exit-poll/neo-prophet-time

http://damusic.be/cd/district-97/one-more-red-night-live-in-chicago

http://damusic.be/cd/djam-karet/regenerator-3017

http://damusic.be/cd/dave-bainbridge/celestial-fire

http://damusic.be/cd/agnieszka-swita/sleepless

http://damusic.be/cd/andy-jackson/signal-to-noise

http://damusic.be/cd/fm/nearfest-2006

http://damusic.be/cd/syndone/odyss%C3%A9as

http://damusic.be/cd/light-damage/light-damage-0

http://damusic.be/cd/patterson-eyre/northlands

http://damusic.be/cd/van-der-graaf-generator/merlin-atmos

http://damusic.be/cd/steven-wilson/handcannoterase

http://damusic.be/cd/consider-the-source/world-war-trio-part-i

http://damusic.be/cd/sylvan/home

http://damusic.be/cd/not-a-good-sign/from-a-distance

http://damusic.be/cd/sanguine-hum/now-we-have-light

http://damusic.be/cd/argos/a-seasonal-affair

http://damusic.be/cd/sylvium/waiting-for-the-noise

http://damusic.be/cd/the-aristocrats/culture-clash-live

http://damusic.be/cd/la-coscienza-di-zeno/la-notte-anche-di-giorno

http://damusic.be/cd/unreal-city/il-paese-del-tramonto

http://damusic.be/cd/arcane/known-learned

http://damusic.be/cd/rocket-scientists/refuel

 

Leon Alvarado – ‘2014 Music from an Expanded Universe’

AlvaradoRating: 8.0

Label: Melodic Revolution Records

Toetsenist en componist Leon Alvarado wilde voor zijn nieuwe ep iets doen met de sound van King Crimson en het artwork van Hans Rudolph Giger. Nu is die laatste onlangs overleden, en daarom werd het hoesontwerp een hommage aan het futuristische surrealisme waar de Zwitserse kunstenaar wereldberoemd mee geworden is – denk aan zijn design voor ELP’s ‘Brain Salad Surgery’ en de decors voor Ridley Scotts sciencefictionfilm ‘Alien’. Ook de muziek moest een eerbetoon worden, aan het out-of-this-world universum van Koning Karmozijn. Alvarado beschreef zijn bedoelingen aan Trey Gunn als een King Crimson light. En dat is precies wat men van ‘2014 Music from an Expanded Universe’ mag verwachten. Alvarado ontmoette Gunn in de Dreamland Studio’s nabij Woodstock, vanwaar drummer en Peter Gabriel-begeleider Jerry Marotta opereert. Gunn en Marotta bleken de ideale bondgenoten voor Alvarado’s muzikale ontwikkeling. Gunns bas en Warr Guitar klinken ook hier onwerelds goed; de Texaan heeft een neus voor intrigerende projecten (naast de KC-incarnatie in de jaren negentig bleek hij van onschatbare waarde voor Eddie Jobsons UKZ). Ook de ‘natuurlijke’ klank van Marotta’s Taos drums en de ambientklanken van het duo Cyber Zen Sound Engine geven deze muziek de juiste vibes. Alvarado creëert met zijn sequencers een cinema-achtige sfeer in The 2014 Microcosm en Irreverence Part II. Het centrale stuk Blood Like Red is de meest rechtstreekse verwijzing naar de syntaxis van King Crimson, met die typische opbouw naar een onontkoombaar slot. Met Cinemania grijpt Alvarado ten slotte terug naar zijn eerste album ‘Plays Genesis and Other Original Stuff’ (2008), dat klinkt als een outtake ten tijde van ‘Duke’. Ook Alvarado’s volgende project, voorzien voor later dit jaar, staat in het teken van de creatieve vooruitgang en belooft alvast Yes-leden Billy Sherwood en Rick Wakeman in de credits.

Christoph Lintermans

Syzygy – ‘Cosmos & Chaos (2013)’

cover_5044122112015_rRating: 8.0

Label: eigen beheer

Het in Cleveland, Ohio gevestigde Syzygy begon ruim dertig jaar geleden als een duo, wanneer gitarist Carl Baldassarre en toetsenist Sam Giunta elkaar vonden in de coverband Abraxas (niet te verwarren met de Poolse neoproggers). Daarom begint dit ‘20th anniversary compendium’ – het album verscheen oorspronkelijk in 1993 – met miniaturen voor gitaar en piano en enkele duetten. De albumtitel is onder meer ontleend aan de gitaarprelude in E Cosmos. Onze aandacht gaar vooral naar het ensemblewerk, gecentreerd rond het Witsend Trio. Witsend was de originele naam van de band, en in de dagen dat ze een trio vormden, werd Paul Mihacevich de nieuwe, bijzonder getalenteerde drummer en speelde Giunta linkshandige baspartijen op de Moog synthesizer. Wat meteen opvalt is de invloed van de klassieke 19de-eeuwse Romantiek. In tracks als Voyager en Strange Loop II  denk je aan ELP met een gitarist. Die combinatie van raffinement en kracht maakt van ‘Cosmos & Chaos’ een winnende tweeling. De integratie van klassieke motieven en de perfecte overgangen in een levendig geluidsbeeld maken vooral de tweede helft van het album geliefd bij de repeatknop. Wie enigszins vertrouwd is met de Romantische school, zal zich verwonderen over de intelligentie waarmee het wagonnetje van een twintigste-eeuws rockdialect aan een tweehonderd jaar oude locomotief gehangen wordt. De volslagen leek in het klassieke idioom zal verbaasd staan luisteren naar de vele lekkere hooks die uit dit vruchtbare huwelijk voortkomen. Wie er ook luistert, Syzygy wint over de hele lijn. De dertigjarige bonustracks hebben natuurlijk een demokwaliteit, maar je hoort al de kiem van het latere succes. De live-versies van Strange Loop II en Mount Ethereal uit 2010 klinken met zanger Mark Boals completer dan hun instrumentale evenknieën. Jammer wel dat deze uitvoering van Mount Ethereal zo abrupt eindigt. Langs welke kant je ook naar Syzygy luistert, wij kijken reikhalzend uit naar het alvast erg klassiek getitelde ‘The Picciotti Variations’, het nieuwe album dat naar eigen zeggen carrièrebepalend zal worden.

Christoph Lintermans